Kick-boxing jest dyscypliną, która łączy w sobie zarówno ciosy pięściami, jak i kopnięcia (na to wskazuje nazwa, gdzie z ang. kick oznacza kopnięcie, a boxing – boks). Nazwa ta rozpowszechniła się w latach 60. i 70. XX wieku w Japonii i Ameryce, i funkcjonuje do dziś w większości języków. Wyjątkiem może być nazwa francuska, gdzie sport ten określa się boxe pieds-poings, co tłumaczy się jako boks nożno-pięściarski.

Początków tej dyscypliny niektórzy mylnie doszukują się w krajach Azji wschodniej, np. w Tajlandii. W rzeczywistości rozwój kick-boxingu to, w jego początkowej fazie, dwa nurty: amerykański i japoński.

Amerykański kick-boxing zaczął rozwijać się w latach 70. XX wieku. Popularne wówczas karate miało wiele ograniczeń zadawanie ciosów, na zawodach. Dlatego też karatecy zaczęli poszukiwać takiego systemu, w którym mogliby używać ciosów pięściami i rękami dostosowanymi do realnej walki. Już we wczesnych latach 70. młodzi karatecy doprowadzili do powstania full-contact karate. Ten nowopowstały sport dopuszczał w swoich zasadach uderzenia pięścią oraz kopnięcia ,aż do nokautu. Początkowo walki odbywały się na takich samych matach jak walki karate, później maty zamieniono na ring bokserski. Pierwsze zawody nieco różniły się od dzisiejszych, np. przeciwnicy walczyli ze sobą bez podziału na kategorie wagowe. Właśnie wtedy swoje kariery rozpoczęli tacy sportowcy, jak Joe Lewis czy Bill Wallace.

Japoński kick-boxing został częściowo opracowany przez Osamu Noguchi, promotora bokserskiego, w celu odróżnienia go od boksu tajskiego, który dopuszczał kopnięcia, uderzenia pięściami, łokciami, kolanami oraz zezwalał na rzuty z judo. Noguchi wspólnie z Kenji Kurosaki (obaj byli instruktorami Kyokushin) przestudiowali boks tajski i opracowali nową sztukę walki. Bazując na boksie tajskim Nogichi udoskonalił metody treningowe. Do ćwiczeń dołączył elementy boksu oraz techniki nożne. Wtedy pojawiła się nazwa kick-boxing. Początkowo dozwolone były rzuty i ciosy głową, które później przestały być używane i zostały zakazane. Kick-boxing stał się czysto sportowym współzawodnictwem, bardzo popularnym wówczas w Japonii. Jednym z pierwszych znanych kick-boxerów japońskich był Tadashi Sawamura.

Co w tej dyscyplinie sportowej jest dozwolone, a co nie? Ogólne zasady są takie: walka odbywa się na ringu bokserskim. Techniki nożne dozwolone są powyżej pasa, nie wolno kopać kolanem ani uderzać łokciem. Należy jednak pamiętać, że w sporcie tym istnieje wiele formuł, z których każda charakteryzuje się odmiennymi zasadami i innym stylem zawodników. Od bezkontaktowych, pokazowych walk przy muzyce, przez Semi i Light Contact, gdzie pojedynki odbywają się na matach, po walki na twardym ringu w Full Contact, Low-Kick, K-1 Rules po Muay Thai.

Śledząc wyniki mistrzów tej dyscypliny widzimy, że wysokie osiągnięcia mogą zdobyć zarówno mężczyźni, jak i kobiety. Wśród polskich najwybitniejszych kick-boxerów warto wymienić Emilię Szabłowską, m. in. czterokrotną zdobywczynię Pucharu Świata oraz Dariusza Junga, wielokrotnego mistrza świata zawodowców w kategorii junior-koguciej.

Od momentu powstania WKA (World Kickboxing Association), kick-boxing stał się sportem międzynarodowym. Choć nie jest tak popularny jak inne sztuki walki, to i tak na całym świecie ma spore grono zwolenników, a co ważne – ta sztuka walki pozwala na poznanie podstawowych technik w dość krótkim czasie.

Active Style Przewodnik Sportowy - poprowadzi Cię przez Świat Kick Boxingu!

Autor: Monika Zając