|
Korzenie Muay Thai sięgają już IX-X wieku, kiedy to Tajowie za pomocą tej sztuki walki starali się bronić niepodległości swojego kraju. U swoich źródeł muay thai było silnie zrytualizowane i przesycone elementami religijnymi. Obejmowało taniec przed walką, zwany waikhru oraz rytualne metody treningowe. Dużą popularność Muay Thai zyskało na przełomie wieków XVI-XVIII, za czasów panowania króla Naresuana oraz jego następcy króla Narai, którzy po zgłębieniu tajników tej sztuki walki zdecydowali się na przeszkolenie żołnierzy w swojej armii. W miarę szerszej adaptacji tej sztuki walki w tajlandzkim wojsku, włączono do niego elementy walki bronią (krabi-krabong). Zaczęto też stosować owijacze na ręce (kaad Chudek) , które w celu zadawania większych obrażeń były specjalnie utwardzane i nabijane kamiennym żwirem lub, jak podają niektóre źródła, szkłem. Z czasem Muay Thai stawało się ulubionym sportem całego narodu tajlandzkiego, został on ulubionym sportem i sposobem spędzania wolnego czasu dla narodu, armii i króla. Do obozów treningowych dołączali ludzie pochodzący z różnych środowisk – bogaci, biedni, młodzi i starzy. Złotym wiekiem Muay Thai był okres panowania króla Rama V. Zaczęto zakładać obozy bokserskie, a łowcy talentów, z nakazu króla, rekrutowali potencjalnych bokserów z całego kraju. Wtedy też zaczęto organizować pierwsze zawody. Odbywały się one z udziałem bokserów z całego świata, którzy walczyli na polanie lub dziedzińcu. Jeśli chodzi o ring otoczony linami, taki, jaki znamy dzisiaj, wprowadzono go za czasów króla Rama VI. Wtedy też owijano ręce końskim włosiem, a później liśćmi konopi. Mierzono również czas walki bokserów. W 1930 roku zaszły w tym sporcie najbardziej radykalne zmiany. Ujednolicono go i wprowadzono zasady stosowane do dzisiaj. Zabroniono owijania rąk i przedramion, a w to miejsce zaczęto używać metalowych ochraniaczy na krocze i skórzanych rękawic bokserskich. Stosowanie rękawic było jednocześnie przyczyną rozbudowania technik Muay Thai o elementy zachodnioeuropejskiego boksu. Dziś bardzo często zdarza się, że mistrzowie Muay Thai zostają także mistrzami w boksie zawodowym. Wprowadzono pięć rund walki i podział na odpowiednie kategorie wagowe – wcześniej każdy zawodnik musiał walczyć z każdym, niezależnie od wagi. Ustalono również tytuły mistrzowskie dla każdej kategorii. W ten sposób sztuka walki prosto z pola bitewnego zamieniła się w sport walki popularny nie tylko w Tajlandii, ale także w ponad 120 państwach na całym świecie. Aktualnie Muay Thai posiada swoje przepisy, jest smodyfikowany i składa się z pięciu trzyminutowych rund. Jednakże sport zachował tradycyjne ceremoniały – rytualny taniec waikhru oraz tradycyjną muzykę rozbrzmiewającą podczas walki. Pojawiła się także formuła amatorska, bardziej bezpieczna. Zawodnicy w tej formule obowiązkowo noszą ochraniacze na głowę, klatkę piersiową, łokcie, krocze, golenie, szczękę i rękawice.  Dzisiejsze Muay Thai jest ringowym sportem walki, opartym na formule full-contact, gdzie ciosy zadaje się z pełną siłą. W Polsce tę dyscyplinę uprawia się od początku lat 90. XX wieku. Charakterystyczną cechą tej sztuki walki jest użycie uderzeń łokciami i kolanami. Takie uderzenia są powodem bardzo szybkich nokautów. Podstawą stylu jest niskie kopnięcie na udo (lowkick), między innymi opadające z góry w dół, uderzenie następuje goleniem, bardzo rzadko stopą. Duży nacisk kładzie się także na niskie kopnięcia okrężne. Ważnym elementem boksu tajskiego jest klincz, czyli walka w zwarciu.
Pozycja walki jest głównie frontalna, ręce trzymane są szerzej niż w bokserskiej gardzie, przez co trudniej złapać w klincz. Dozwolone jest przechwytywanie kopnięć, obalenia i podcięcia. A co jest w Muay Thai zabronione? Nie wolno stosować rzutów, stosowanych w judo. Za słaby element boksu tajskiego uważa się brak walki parterowej, duszeń i dźwigni.
Active Style Przewodnik Sportowy - poprowadzi Cię przez Świat Muay Thai!
|
|
|