|
Jeśli szukasz nowych wrażeń, nie boisz się wyzwań, jesteś osobą energiczną, a przy tym chciałbyś uprawiać nieprzeciętną dyscyplinę sportową, to powinieneś dołączyć do drużyny lacrosse. Przeczytaj poniższy tekst i upewnij się, czy lacrosse jest sportem, który chcesz uprawiać. Niektórzy uważają lacrosse za pierwowzór hokeja na lodzie. Jego korzenie sięgają bowiem XVII w. Dokładniej geneza gry związana jest z ceremonialnymi grami uprawianymi przez północnoamerykańskich Indian, które podpatrzyli XVIII-wieczni francuscy podróżnicy. Ich zdaniem rakieta do gry przypominała biskupi pastorał – z francuskiego la crosse – i stąd obecna nazwa dyscypliny. Choć na przestrzeni wieków w grze tej doszło do wielu modyfikacji, to jej podstawowe zasady się nie zmieniły. Początkowo Indiańskie drużyny liczyły od 100 do 1000 zawodników, boiska zaś miały długość kilku kilometrów. Czasem gra odbywała się konno. Nie używano tradycyjnych bramek, ich rolę spełniały drzewa czy skały. Piłka była wykonana ze skóry jelenia. Mecze trwały od świtu do zmierzchu, dwa lub trzy dni. Takie mecze miały charakter edukacyjny. Przede wszystkim uczyły współzawodnictwa, rywalizacji, pomagały także młodszym zawodnikom znaleźć w sobie odwagę, potrzebną podczas prawdziwych bitew.  Istnieją trzy odmiany lacrosse’a : męski (klasyczny), damski i minilacrosse. W każdej wersji zawodnicy przenoszą na siatce rakiet piłkę, podając ją kolegom z drużyny i starając się umieścić piłkę w bramce rywali. W lacrosse klasycznym, mecz rozgrywają dwa dziesięcioosobowe zespoły. Podczas spotkań międzynarodowych dopuszcza się 9 zmian. Mecz podzielony jest na 4 piętnastominutowe części, sędziuje 3 arbitrów. Na boisku (100 ˣ 55 m) znajdują się dwie bramki (1,8 ˣ 1,8 m) oddalone od siebie o 72 m. Każda z drużyn składa się z 3 atakujących, 3 pomocników, 3 obrońców i bramkarza. Zawodnicy mogą używać dwóch rodzajów kijów: krótszych (o dł. ok. 1 m) lub dłuższych (o dł. do 1,5 m). W większości przypadków formacje ofensywne stosują pierwsze rodzaje kijów, dłuższe wersje są wykorzystywane przez obrońców. Ważne, aby przestrzegać zasady, że na boisku nie mogą znajdować się więcej niż cztery długie kije (nie licząc rezerwowych i ławki kar). Zawodnicy mają na sobie kaski, rękawice, a także ochraniacze. Gracze zbierają piłkę z ziemi i podają ją między sobą, rzucając. Wolno im biec z piłką, mogą też zakrywać ją swoją rakietą, pod warunkiem, że w ten sposób nie przerywają gry. Mecze mają szybkie tempo, zazwyczaj pada od dziesięciu do dwudziestu bramek w każdym. Drobne starcia, zderzania są dozwolone i traktowane jako element gry. W męskiej odmianie tego sportu istnieją dwa rodzaje przewinień. Pierwsze to osobiste, karane pobytem na ławce kar, który może trwać jedną, dwie lub trzy minuty. Drugie to faule techniczne kończące się mniej restrykcyjnymi karami.  Drużyny kobiece liczą po 12 zawodniczek i dowolną liczbę rezerwowych. Mecz trwa 50 min., podzielony jest na dwie części, a sędziemu głównemu partneruje 2 sędziów bramkowych. Bramki oddzielone są od siebie o 92 m. Zasady rozgrywek żeńskich są łagodniejsze, niż w przypadku gry mężczyzn. Przede wszystkim ograniczony jest kontakt fizyczny między zawodniczkami. Kobiety grają bez kasków i ochraniaczy, a jedynie w goglach i z ustnikiem. W kobiecej drużynie są trzy atakujące, pięć pomocniczek, trzy obrończynie i bramkarka. W ataku lub obronie przebywać może jednocześnie siedem zawodniczek, pozostałe cztery są odgrodzone od strefy ataku lub obrony specjalną linią. Występują dwa rodzaje fauli: główne i drobne. Różnica pomiędzy nimi polega na wymiarze kary. Pierwsze z nich karane są bardziej restrykcyjnie, mianowicie zawodniczka musi stanąć cztery metry za osobą, którą faulowała.  W minilacrossie grają zespoły sześcioosobowe, a spotkania zwykle odbywają się w halach lub innych zamkniętych pomieszczeniach. Boisko i bramki są mniejsze. Obowiązują tu zasady charakterystyczne tylko dla tej odmiany lacrosse’a, np. drużyna ma 30 sekund po przejęciu piłki na oddanie strzału. Mecz podzielony jest na dwudziestominutowe tercje, co stanowi także swoiste indywiduum. Rozgrywki zazwyczaj są brutalniejsze, niż w klasycznej odmianie tego sportu. Od 1908 roku, kiedy lacrosse przestał być sportem olimpijskim, najważniejszą imprezą w tej dyscyplinie są mistrzostwa świata. Pierwszy raz męskie drużyny lacrosse’a brały udział w mistrzostwach świata w 1967, żeńskie z kolei dwa lata później. Impreza ta jest zdominowana przez reprezentację Stanów Zjednoczonych, która tylko dwukrotnie nie zdobyła tytułu (mowa o męskiej odmianie). Co ciekawe, w mistrzostwach bierze udział narodowa drużyna złożona z Indian-reprezentacja Irokezów. Jest to niewątpliwie ukłon w stronę tradycji i korzeni tego sportu. Od 2007 entuzjastów lacrosse’a spotykamy także w Polsce. Najaktywniej działają drużyny w dużych miastach: Poznaniu, Wrocławiu, czy Warszawie. Lacrosse w Polsce rozwija się dynamicznie , jego zwolennicy oczekują na powstanie nowych drużyn. Zatem jeśli chciałbyś spróbować wystarczy popytać znajomych, trochę się rozejrzeć albo założyć własny team. Tyle jeśli chodzi o teorię. Pozostaje wypróbować lacrosse na własnej skórze. Tym mniej odważnym polecamy film Michaela Manna „Ostatni Mohikanin”, który pokazuje grę w praktyce. Active Style Przewodnik Sportowy poprowadzi Cię przez Świat Lacrosse! Autor: Lila Sayed |
|
|